Gearchiveerd onder: Uncategorized
Zondag 23 januari ben ook ik uiteraard in Brussel. Weliswaar nadat ik op zaterdag 22 januari ben beginnen uitgaan. (Fuse, Luke Slater, absolute aanrader voor technofans. Dit geheel terzijde). Aan de betoging No Government, Great Country zal ik echter niet deelnemen. Ten eerste omdat ik een serieuze hekel had aan onze vorige regering. Ten tweede omdat ik aanneem dat de te vormen regering ook een ongelooflijke kutregering zal zijn. Ten derde omdat ik niet zo veel binding heb met mijn country, weze dit nu België of Vlaanderen. Ten vierde omdat ik niet direct het doel en vervolgens het nut van die betoging zie. Ten vijfde omdat ik ofwel ga slapen, ofwel ga studeren.
Goed, iedereen is het stilaan beu dat er na zeven maanden nog geen regering is. Iedere dag hetzelfde op het nieuws. Geruchten doen de ronde dat “Overleg van de laatste kans” de meest gebruikte krantenkop van 2010 was. En misschien ook wel van 2011 zal zijn. Is dat pessimisme? Ja, dat is het.
“Het is een echte schande” weerklonk in mijn huis toen de nota-Vande Lanotte werd afgeschoten. Kortom, de burger is het beu. En dan hoor je vaak de meest opmerkelijke uitspraken. Laat ik er enkele op een rij zetten.
1.“Zwijg nu allemaal eens”. Liesbeth Van Impe, politiek journaliste van Het Nieuwsblad, vraagt politici om te stoppen met lekken.
2.“Ik weet dat het een oud, links begrip is, maar ik pleit voor solidariteit”. Acteur Johan Heldenbergh is, net als 99,9% voor het begrip solidariteit, maar begrijpt niet dat de hele discussie net gaat over hoe die te organiseren.
3.“Partijprogramma’s zijn niet belangrijk. We moeten gewoon een regering hebben”. Felix De Clerck, mede-organisator van de betoging en zoon-van, zet de democratie bijna op de helling.
Nogmaals: de burger is het beu. Terecht. En dus roept er iemand op om op straat te komen, en zullen dat er op 23 januari enkele tienduizenden zijn. Om juist wat te doen? “Wel, logisch toch, om te zeggen dat we het beu zijn. We gaan de politici eens duidelijk maken dat ze met onze toekomst spelen. Dat er snel een regering moet komen”. Nu is het zo dat er in het verleden al enkele staatshervormingen zijn doorgevoerd die de staat niet beter maar slechter hebben doen functioneren. Nu is het zo dat er in het verleden al vele regeringen snel-snel zijn gevormd, om vervolgens het budget te laten ontsporen en schulden op te bouwen. Zelfs tijdens periodes van relatief hoge economische groei. Maar gelukkig was er een regering. Gelukkig was er een premier. Gelukkig was er een houvast. En ook de koning kon weer rustig slapen. Wel, word even wakker: het is door die houding dat we nu in de kloterij zitten. Een oproep om snel een regering te vormen, ongeacht wat die gaat doen, dàt vind ik pas onverantwoordelijk! Maar kom, “de burger” is niet altijd even goed geïnformeerd en weet niet zo heel veel af van concepten zoals “lopende zaken” (dat wil zeggen dat er nog steeds een regering is en dat die meer schokken kan en zal opvangen dan dat men denkt) en “staatsschuld” (iets dat in het verleden werd opgebouwd, waardoor er nu het risico is dat er tegen België wordt gespeculeerd, bedankt vorige generatie). Bij deze wil ik dan ook “de burger” voor zijn of haar gedrag en uitspraken.
Dat politieke jongerenorganisaties, echter, deze betoging willen recuperen, stoot me veel meer tegen de borst. De voorzitter van Jong CD&V trachtte zich op te werpen als de spreekbuis van “de jongeren”. Hij wil een gemeenschappelijke eisenbundel op tafel leggen. Ten eerste: hoe kunnen – ik zeg maar iets – Jong Groen en Jong N-VA het nu ooit eens raken over een ietwat concrete tekst? Ten tweede: eisenbundels worden geformuleerd voor de verkiezingen. Niet erna.
Draai het of keer het: deze betoging wordt er eentje tegen de N-VA, hoewel de organisatoren dat niet gezegd willen hebben.
Dit laatste stoort mij het meest. Indien men niet tot een akkoord komt, dan ligt dat aan twee dingen: 1. de partijprogramma’s die ver uit elkaar liggen.
2. de inschatting dat men na het afsluiten van een bepaald akkoord de volgende verkiezingen wordt afgestraft.
Dat aan puntje 1 op dit moment wordt voldaan, staat buiten keif. Echter, politieke partijen zijn niet enkel bekommerd om het realiseren van hun programma. Iedere dag opnieuw zit men met de volgende verkiezingen in het achterhoofd. Anthony Downs stelde het zelfs nog iets scherper, nota bene in 1957: “Parties formulate policies in order to win elections, rather than win elections in order to formulate policies”. Like it or not, zo gaat het nu eenmaal en, zoals het jaartal van het citaat aantoont, zo is het altijd geweest.
Natuurlijk denkt N-VA (dat schrijf je overigens zo, beste journalisten en politici van andere partijen) na over de volgende verkiezingen. Bart De Wever zit dus inderdaad samen met Siegfried en enkele andere conservatieve mensen in zijn partij rond de tafel. Tenzij ze rechthoekig is. Of doet dat er niet toe? Neen, dat doet er niet toe.
Voor hen ligt een stapel documenten, zwaar gehavend door toedoen van rode vraag- en uitroeptekens en misschien wel enkele groene vogeltjes (een letter V in het groen) naast een of andere paragraaf. Ze bespreken de ‘wat als’-vraag. Wat als we dit goedkeuren?
Bart: “Siegfried, ik heb tijdens elk verkiezingsdebat gezegd dat België de hoogste schulden en de hoogste belastingen heeft. Daarnaast hebben we de laagste uitkeringen. Daar voegde ik telkens aan toe dat dat niet klopte en dat dat was omdat onze staatsstructuur niet werkt. En dat wij evolutie en geen revolutie wilden. Dus dat we wisten dat we tot een onderhandeld compromis moesten komen. Vind jij dat deze tekst strookt met ons programma?”
Siegfried: “Hm, ik heb mijn bedenkingen. Sowieso wordt het moeilijk om heel veel binnen te halen. De perceptie zal zoals altijd beïnvloed worden door onze en anderen hun communicatie. We kunnen voorstellen om de RVA te splitsen. Dan zegt Milquet of Onkelinckx, het hangt ervan af wie het snelst haar telefoon kan bedienen om een cameraploeg op te bellen, wel dat dat onaanvaardbaar is. En dan stappen wij er uit”.
Andere conservatieve mens uit die partij x: “En dan halen we 40% bij de verkiezingen. En erna? Dat zien we dan wel weer”.
Andere conservatieve mens uit die partij y: “Neen, we moeten blijven onderhandelen. Ik denk echt dat we een systemische verandering kunnen veroorzaken. De anderen zijn ons gewoon aan het uitroken. We moeten kalm blijven en de anderen overtuigen dat onze oplossing echt de beste is”.
Ja, zo zal het er ongeveer aan toe gaan bij de N-VA (N streepje V A). In ieder geval is niet exact gebeurd wat ik hier neerschrijf. Maar dat is het punt niet. Het punt is dat elke partij deze discussies voert, en daaruitvolgend een bepaalde (onderhandelings- en communicatie)tactiek hanteert.
Zo zullen bijvoorbeeld Groen! en Ecolo bijna tegen elke tekst – en liefst als eerste – ‘ja’ zeggen. Ook omdat zij die tekst meestal aanvaardbaar vinden, maar niet in het minst omdat beiden het IMAGO (willen) hebben van constructieve partij en dergelijke meer.
CD&V analyseerde dat ze de verkiezingen hadden verloren omdat ze onvoldoende Vlaams waren geweest. De TACTIEK die dus op 8 juni werd bepaald was de volgende: zeg wat N-VA zegt. Waarop de partij het verwijt kreeg die partij na te apen. Dus moeten ze gedacht hebben: wij gaan VOOR N-VA reageren op de nota-Vande Lanotte (Vande spatie Lanotte). Gevolg: CD&V krijgt alle shit op haar kop, omdat ze als eerste die nota afkraakte.
Moraal van het verhaal: alle onderhandelende partijen (neen ik heb de sp.a, noch de Franstalige partijen niet behandeld) denken niet enkel aan hun programma (waarin men zegt hoe men het algemeen belang wil gaan dienen), maar ook aan de perceptie, en dus aan de volgende verkiezingen. Het is dus onfair ten opzichte van de N-VA om enkel hen onverantwoordelijk te noemen.
Zij die bovengenoemde partij of partijen onverantwoordelijk noemen, moeten dan ook de Open Vld onverantwoordelijk noemen. Hun STRATEGIE is immers de volgende: een oppositiekuur volgen waarin ze lekker alles en iedereen kapotschieten (neen, ze afficheren geen schietschijven op bepaalde politici op hun website, dat is waar). Op zich een eerbare politieke strategie. Maar wanneer we 7 maanden na de verkiezingen zijn, kan ik de Open Vld niet als verantwoordelijke partij catalogeren wanneer men quasi stelt: jongens, wij hebben niks met dat hele zootje te maken, los het rustig zelf op. Nu we weten dat we toch niet de beste seks hebben, zijn er wel andere dingen die we aan ons hoofd hebben. (Zo maak ik meteen een bruggetje naar het programma Basta. En nu laat ik dat bruggetje vakkundig ontploffen, want anders begin ik over die belspelletjes en het politieke gezwets dat er op volgde. Laat ik dat kort houden: winnaar: Carl Devlies. Verliezer met de grootste onderscheiding: Ingrid Lieten).
Conclusie, indien die nog niet duidelijk zou zijn: op straat gaan roepen dat partijen onverantwoordelijk zijn omdat ze aan verkiezingen (en aan hun eigen programma godbetert) denken, is zinloos. Het is een enorm zwak signaal, dat geen seconde zal bijdragen tot een oplossing voor het complexe probleem waar België voor staat: een hervorming van de staat én – hier komen dan MIJN eisen – een grondige arbeidsmarkthervorming (flexibeler ontslagrecht, hogere maar degressieve uitkeringen), een degelijk asielbeleid (kortere procedures, degelijke opvang), en last but not least: een afbouw van de staatsschuld.
Ik wil gerust op mijn blog schrijven dat deze dingen er SNEL moeten zijn. Maar dat dat niet gaat gebeuren, weet ik ook. Weet je waarom? Omdat er op 7 juni in twee democratieën zodanig is gestemd dat het gewoon heel erg moeilijk is om over een enorm groot pakket aan maatregelen overeenstemming te bereiken, die ook nog een meerderheid haalt in het parlement.
Anders gesteld: de burgers, waarvan de overgrote meerderheid zondag thuis in zijn luie zetel zal zitten, hebben in Vlaanderen en Wallonië hun mening gegeven. En gelukkig zijn er nog partijen (liefst allemaal) die daar een beetje rekening mee houden. Hoewel de complexiteit van het hele boeltje mij niet bepaald vrolijk maakt, hoop ik toch dat de politici erin slagen om te doen wat ze moeten doen. En dat is ervoor zorgen dat mijn generatie en zij die na mij komen het minstens even goed hebben als de vorige generaties. Om even de verkiezingsslogan van de Jonge Democraten uit Nederland te pikken: MAAK BELGIË FUTURE PROOF.
Jefrey Van der Straeten
Een zeer bezorgde jongere. En ook politicoloog van opleiding.
Geef een reactie tot nu toe
Plaats een reactie
